ကၽြန္ေတာ္ ဒီ Blog ေလးကို စေရးတာက အေမ့ကို သတိရတဲ့စိတ္ တစ္ခုတည္းပါ။ ဒါေပမယ့္ ေရးၿပီးတဲ့ေန႔ကစလို႔ ေ၀ဒနာေတြက အသစ္ျပန္ျဖစ္ရသလို.... ကၽြန္ေတာ့္ပါတ္၀န္းက်င္ေလးလည္း ဂယက္ရိုက္ခတ္သြားခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစု
ကၽြန္ေတာ့္ ေမာင္ႏွမေတြ
ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း
ညီ / ညီမ တစ္ေတြ.....
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရင္ထဲထိမွန္ခဲ့သလိုပဲ.....
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကေကာ...... ရံုးကို ၂ ရက္ တိုင္တိုင္ မတက္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ လက္ရွိဘ၀ကို မုန္းတီးမိပါတယ္။
စင္ကာပူ မွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သိၾကမွာပါ။
ဒီမွာ ခြင့္ယူရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲမယ္ဆိုတာ.....
ဲျမန္မာက သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ နားမလည္ေပမယ့္
ဒီမွာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အတိုက္အခံေျပာၿပီးမွပဲ ခြင့္ဆုိတာ ရတတ္တာပါ.
ကၽြန္ေတာ္ ဒီ Blog ကို ေရးၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္ မဖြင့္ရဲတဲ့ အဆင့္ထိကို ခံစားေနရပါတယ္။
အေမ့ကိုလြမ္းဆြတ္မႈက အခ်ိန္တိုင္း ရင္ကိုထိမွန္ေနဆဲပါ အေမရယ္..........
No comments:
Post a Comment